Total Pageviews

Tuesday, 3 March 2026

दत्त प्रार्थना




 

कृपेची तुझी सावली, दत्ता माझ्यावर
उन्हातही गारवा, जेव्हा हात तुझा डोक्यावर
काय केले पुण्य मी, कळेना मज काही
साथ तुझी आहे दत्ता, भीती न उरे काही ॥

आई तूच, बाप तू, तूच माझा धनी
चुकता वाट माझी, धरशी हात त्या क्षणी
अंधारल्या रस्त्यावर, दीप तुझा जळे
मनातील तम सारा, हळूच दूर पळे ॥

न मागता दिलेस तू, सुखाचे हे दान
ऋणी तुझा जीव हा, कसा फेडू मान
नाव तुझे घेताच, निवळे तन-मन
शांतता श्वासात भरते, स्थिर होते जीवन ॥

धर्म दे, अर्थ दे, काम दे, दे मोक्षवाट
कामना निर्मळ ठेव, असो सद्बुद्धीची साथ
चारही पुरुषार्थ, फुलू दे सहज
तुझ्या कृपेने होवो सफल ही कांक्षा सहज ॥

शेवटचा श्वास जेव्हा, घेईन मी अलवार
चरणी तुझ्या ठेवीन सर्वस्व एकवार
मेघ विरघळून जाईल, होईल तुझ्यातच लीन
दत्ता तूच उरशी, मीपण होई क्षीण ॥

मंगळवार, ३/२/२६, १:३१ PM
अजय सरदेसाई – मेघ

Wednesday, 25 February 2026

स्वामी प्रार्थना


 


श्री समर्थ माउली माझा प्राण,
तेणेच दाखविला हा सुदिन,
योगक्षेम नित्य वारीतसे माझा,
स्वामीराज माझा।

तूच माझा कैवारी,
कोणत्या कर्मांची जोडी,
न कळे ही दैवाची कोडी,
कृपादृष्टी पाहे स्वामीराज।

डोळे माझे येती भरून,
आनंद आवंढा गिळून,
उभा हात जोडून स्वामी,
चरणी तुझिया।

कोटी प्रमाद घडले मजकडून,
तरी स्वामी ठेविला तू हात धरून,
जेवी आई आपुल्या बाळास ठेवी कवटाळून,
तसे तुझे दासावर प्रेम खास,
आटता ना आटे।

जादू ही कैसी मी न जाणे,
जिव्हेस माझ्या शब्द पडती उणे,
सर्व अपराध घेसी पोटात,
मेणाहून मऊ हृदय तुझे।

ठेव तुझी कृपा अशीच,
असो दासावर प्रेम तैसेच,
नमितो ‘मेघ’ मस्तक तव चरणी,
स्वामी माझा कृपासिंधु।

मंगळवार, २४/२/२६, ९:२४ AM
अजय सरदेसाई – मेघ

Thursday, 12 February 2026

स्पंदनांपलीकडे



निसंग अथांग निशांत आसमंत
डोळ्यांत साठला नी दाटला –
सौंदर्याचे प्रतीक दिठी-दिठी
शब्द कंठाशी दाटला।

पंचमहाभूतांचा प्राण आकाश
लयींत वाहतो रंध्रातून श्वास
कधी क्षणात निर्गुणाचा आभास
येतो विरतो जसा श्वास-निःश्वास।

ना येणं त्याचं, ना जाणं खऱ्या अर्थी,
स्पंदनातीत,निर्विकल्प ती विश्वमूर्ती।
सहस्राराच्या दशांगुळे वरती,
असे अक्षय भाव — अखिलानंदमूर्ती।

गुरुवार, १२/२/२६ , १०:३० AM
अजय सरदेसाई -मेघ

Thursday, 22 January 2026

अमृतानुभव



 

मुखी भगवंताचे नाम,

संगे संतांची संगती।

होई वृत्तीची निवृत्ती,

मिळे प्राणास सद्गती॥

 

ज्याचा विवेक जागृत,

त्यासी ज्ञानामृत।

ज्ञानमंथुनी जो स्व जाणे,

तोचि मुनी॥

 

न मनी ज्ञानाचा अहंकार,

न विषयाचा आसूड।

अंगस्नान त्यासी न कारण,

ज्याचे मन अभोगी॥

 

न शास्त्राचा गर्व येथे,

न शब्दांचा पसारा।

मौनचि येथे उपदेश,

अनुभूतीचा आधार॥

 

जिथे कर्ता उरेना,

न उरते कर्तव्यता।

तेथे मीपण गळोनि,

उरे केवळ पुर्णता॥

 

मेघ’ म्हणे—ज्यासी हा ज्ञानानुभव,

तोचि अमृतानुभव।

मधुहून मधुर हा जाण,

वाचे न ये वर्णिता॥

 

बुधवार, २१/१/२६ | ०६:०० PM

अजय सरदेसाई — ‘मेघ’