निरांजन

डोळ्यांच्या वाती, हृदयाची ज्योती,
पंचप्राणांचे तैल ओतून भावे केले निरांजन।।

श्वासांच्या मंदिरात, अंतर्यामाच्या गाभाऱ्यात
ओवाळीते आरती माझे मन।।

भावफुलांच्या ओंजळीने अर्पितो मी प्राण,
तुझ्या नामस्मरणी हरपले सारे भान।।

नयनी तुझी मूर्ती, ओठी अखंड गान,
चरणी विलीन झाले माझे स्वज्ञान।।

निस्पृह मनात उमटली निळाई ध्यानात,
शून्यात त्या विरले माझ्या अस्तित्वाचे संकेत।।

मावळल्या आरत्या, विरले अंतःकरण,
उरले ना मीपण, ना देहाचे बंधन।।

निःशब्द त्या क्षणी स्थिरले काळाचे स्पंदन,
शून्याच्या आरपार झाले तुझेच दर्शन।।

शनिवार, २३/५/२०२६ , ८:४९ PM
अजय सरदेसाई -मेघ