ध्रुवपदकृपेचा हात तुझा मस्तकी, कृपादृष्टी माझ्यावरी,
भवसागर हा मी तरलो रे।
वादळे जरी घोंघावली, लाटा जरी उसळल्या भारी,
नाव माझी तुझ्यामुळे तरली रे।
डगमगली जरी ही नैया, भीती न मनी कणभर रे,
नावाडी माझ्या जीवाचा तू, माझ्या सोबत उभा रे॥
१
काळोख दाटून येता, वीजा नभी कडाडता,
तारे लपती मेघांच्या आड रे।
दिशाही हरवून जाता, वाटा धूसर होत जाता,
भरकटले मन दाही दिशांना रे।
अंतरी तुझी ज्योत जळे, मार्ग नवा उजळे,
दीप होऊन जीवनाचा तू, माझ्या सोबत उभा रे॥
२
थकले जरी हे पाय माझे, मोडले जरी बेत सारे,
श्वास वाटे ओझे जड रे।
अश्रू दाटती लोचनी, शब्द अडकती कंठी,
क्षणभर वाटे संपले सारे, हरपला धीर रे।
नाव तुझे ओठी येता, शक्ती पुन्हा उभी राहते रे,
हात धरुनी चालविणारा तू, माझ्या सोबत उभा रे॥
३
काटे जरी या वाटेवरती, हसत हसत मी चालीन रे,
तुझ्या स्पर्शे दुःखातून उमलती सुंदर फुले रे।
मृत्यूची ना भीती उरे, जीवनाची सर्व चिंता सरे,
जेव्हा तुझे छत्र माझ्या मस्तकी रे।
जन्मोजन्मीचे हे नाते, कधी न तुटे, कधी न विखुरे,
नाथ माझ्या प्राणांचा तू, माझ्या सोबत उभा रे॥
४
आता न काही मागणे, न उरली दुसरी कामना रे,
चरणी तुझ्या माथा मी टेकतो रे।
तन जरी हे माती व्हावे, मन जरी हे विरून जावे,
हात तुझा न सुटावा कधीच रे।
शेवटच्या त्या श्वासापर्यंत, एकच राहो माझा मंत्र,
सर्वस्व माझे तूच रे, तूच माझ्या सोबत उभा रे॥
बुधवार, ३/६/२०२६, १०:१० PM
अजय सरदेसाई — मेघ
