एक क्षणाचाही निमिषार्ध तो क्षणकाळ,
त्या निमिषार्धात मी पाहिला अवकाश-काल।
त्या निमिषार्धात मी पाहिला अवकाश-काल।
काळ विरला, विरलं अवकाशही,
उरलो फक्त मी — महाकाल।
ब्रह्मांडाच्या प्रवाही स्पंदनात मीच,
आदि होतो, आहे, अंतीही मीच सर्वकाल।
ब्रह्मांडाच्या रंधा-रंध्रातून वाहतो मीच,
मी अरूप, मीच सर्वरूप — मीच अकाल।
ना स्थूल जाग, ना स्वप्न, ना सुषुप्तीचे जंजाळ,
अवस्थातीत निखळ चैतन्य - जागृतीचा अक्षरकाल।
सोमवार, २/३/२६ , ७:४० PM
अजय सरदेसाई -मेघ
No comments:
Post a Comment