शब्दातीत

निखळले आकाश तारकांचे,
मी न मोजले तुकडे त्याचे।
क्षण होता एवढाच — जगण्याचा पूर्ण,
ना प्रश्न उरले, ना क्षण उत्तरांचे।

स्तब्ध सर्व — शरीर, मन नि विचार,
फक्त स्पंदन हृदयाचे — हाच व्यवहार।
एक सणक मुळातून सळसळली वर,
थेट सहस्राराशी भिडली सरसर।

हिच का ती गायत्री, कुंडलिनी झाली जागृत,
भंगले आकाश — का हिलाच भेटण्यास मूर्त?
कळेना काहीच — ना तो विचारही उत्स्फूर्त,
स्तब्ध सर्व — मी होतो साक्षी फक्त।

काहीच नव्हते — होती जाणीव फक्त,
तीही अक्षर नव्हे — क्षणीक,नाशिवंत।
अवर्णनीय उन्माद — त्या निमिषात होता,
शब्दातीत तो अनुभव कुणाचा होता?

— अजय सरदेसाई ‘मेघ’
बुधवार, १ एप्रिल २०२६ | १२:४५ दुपारी