अमृतानुभव

 

मुखी भगवंताचे नाम,

संगे संतांची संगती।

होई वृत्तीची निवृत्ती,

मिळे प्राणास सद्गती॥

 

ज्याचा विवेक जागृत,

त्यासी ज्ञानामृत।

ज्ञानमंथुनी जो स्व जाणे,

तोचि मुनी॥

 

न मनी ज्ञानाचा अहंकार,

न विषयाचा आसूड।

अंगस्नान त्यासी न कारण,

ज्याचे मन अभोगी॥

 

न शास्त्राचा गर्व येथे,

न शब्दांचा पसारा।

मौनचि येथे उपदेश,

अनुभूतीचा आधार॥

 

जिथे कर्ता उरेना,

न उरते कर्तव्यता।

तेथे मीपण गळोनि,

उरे केवळ पुर्णता॥

 

‘मेघ’ म्हणे—ज्यासी हा ज्ञानानुभव,

तोचि अमृतानुभव।

मधुहून मधुर हा जाण,

वाचे न ये वर्णिता॥

 

बुधवार, २१/१/२६ | ०६:०० PM

अजय सरदेसाई — ‘मेघ’